Kechki payt choyxonadan qaytgan Xayrulla uyga kirishi bilan hayajondan halloslab, akasiga yuzlandi:

– Kimningdir molini oʻgʻri oʻmardi-yov, aka! Tez boʻling, izidan tushamiz.

– Nima? Qayerda koʻrding? – soʻradi akasi taajjublanib.

– Boya yonimdan oʻtib ketdi. Koʻprikka yetdi, menimcha.

– Tappa ushlamadingmi?

– Oʻgʻri ekaniga keyin fahmim yetdi... 

Aka-uka vaqtni boy bermay, qorongʻida oʻgʻrining iziga tushishdi. Taʼqibni payqagan oʻgʻri molni tashlab, qorongʻilik qoʻyniga singib ketdi.

– E, Hazratqul akaning hoʻkizi-ku!

Mol egasiga qaytarildi. Hazratqul aka xursand boʻlib, aka-ukalarga rahmat aytarkan, qiziqsinib soʻradi:

– Inim, qorongʻida uning oʻgʻri ekanini qanday payqading?

Xayrulla jilmayib javob qaytardi:

– Yonimdan oʻtayotganida tomoq qirdim, salom bermadi. Keyin kela-kela yoʻlda nega salom bermaganini oʻyladim... 


Feruza RAHMONQULOVA.