Хўжа Насриддин бозорда ўрик сотаётган эди. Шунда, олдига маҳалласида яшайдиган бир таниш аёл келиб:
—Ўригингиз ширинми, деб сўради.
Хўжа Насриддин:
—Татиб кўринг, деди.
Аёл:
—Мен рўзаман.
Хўжа насриддин:
Ундай бўлса, уйингизга олиб бориб енг. Пулини кейин берарсиз.
Ўрикни тортиб берар экан, ўйлаб қолди: Хозир рамазон ойи бўлмаса, демак....
—Қанақа рўза тутяпсиз?
Аёл:
—Уч йил аввал рамазонда қарзим қолган эди, шуни қазосини тутяпман.
Шунда Афанди ўрикни қайтариб жойига қўйди.
—Ҳозиргина бермоқчи эдингиз. Нима бўлди?
Афанди:
—Аллоҳга бўлган қарзингизни уч йилда бераётган экансиз, меникини ким билади қачон берасиз. Боринг, сизга қарзга бермайман, дебди.