Ушбу маёқ шиддатли тўлқинлар мавж уриб турган Атлантика океанидан қирқ метр баландликда жойлашган. Унга чиқишнинг ягона йўли – вертолёт орқали учиб бориш. Бунинг учун, албатта, очиқ ва булуциз об-ҳаво шароити талаб этилади. Исландияда эса бу камёб ҳолат.
Исландия қирғоқлари яқинидаги Вестман оролидан ўрин эгаллаган Тридрангар маёғи 1939 йилда барпо этилган. У пайтларда вертолётдан фойдаланиш имконияти бўлмаган, шунинг учун океан ўртасидаги етиб бориш қийин бўлган тик қояда қурилиш ишларини амалга ошириш ақлбовар қилмас мушкул вазифа бўлган.
Илгари ушбу қоя-оролда назоратчилар истиқомат қилишган. Улар маёққа техник хизмат кўрсатиб, навбатма-навбат ўрин алмашиб туришган. Бир неча ўн йилликлар давомида ишчилар бу ерга қайиқда етиб келиб, сўнгра қоялар орасидаги хавфли ва қийин йўллар билан баландликка кўтарилишган. Бугун маёқ тўлиқ автоматлаштирилган. Баъзан мутахассислар унинг ишчи ҳолатини текшириш ҳамда аниқланган носозликларни бартараф этиш мақсадида вертолётда учиб келишади.
Гулчеҳра АЗИМОВА тайёрлади.